ΑΠΕΛΑΣΗ ΕΧΤΕΣ
Η απόφαση του Εφετείου να διπλασιάσει την ποινή σε αλλοδαπό που λάμβανε οργανωμένη εκπαίδευση για τρομοκρατικές ενέργειες δεν μπορεί να μας αφήνει εφησυχασμένους. Τέσσερα χρόνια φυλάκισης για κάποιον που κατείχε και μελετούσε υλικό κατασκευής βομβών και επιθέσεων σε δημόσιους χώρους εξακολουθούν να αποτελούν ποινή «χάδι», τη στιγμή που διακυβεύεται η ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και των πολιτών της.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν τα δύο χρόνια έγιναν τέσσερα. Το ερώτημα είναι γιατί ένα άτομο που αποδεδειγμένα εκπαιδευόταν για τρομοκρατικές πράξεις παραμένει στο έδαφος της χώρας, αντί να απελαύνεται άμεσα και οριστικά, με πλήρη σεβασμό στο κράτος δικαίου αλλά και με απόλυτη προτεραιότητα στη δημόσια ασφάλεια.
Η απέλαση, όμως, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφορά μόνο το συγκεκριμένο άτομο. Οφείλει να επεκτείνεται και σε συγγενικά, φιλικά ή άλλα πρόσωπα που σχετίζονται μαζί του. Και αν δεν γνωρίζουμε αν υπάρχουν τέτοια πρόσωπα, τότε το κράτος έχει υποχρέωση να μάθει. Η άγνοια δεν αποτελεί δικαιολογία όταν διακυβεύεται η ασφάλεια της κοινωνίας.
Η Κύπρος δεν μπορεί να γίνει καταφύγιο για άτομα που εκπαιδεύονται στην τρομοκρατία, ούτε για δίκτυα που ενδεχομένως τους περιβάλλουν ή τους καλύπτουν. Δεν μπορούμε να παίζουμε με την ασφάλεια των οικογενειών μας, των παιδιών μας, των δρόμων και των πόλεών μας. Η αυστηροποίηση των ποινών έχει νόημα μόνο όταν συνοδεύεται από ουσιαστικά μέτρα πρόληψης, ελέγχου και αποτροπής.
Όταν η τρομοκρατία αντιμετωπίζεται με ποινές χάδι, τότε το μήνυμα που στέλνεται είναι επικίνδυνο: ότι η Κύπρος είναι ανεκτική απέναντι σε όσους απειλούν την ύπαρξή της. Η ασφάλεια δεν είναι αντικείμενο νομικών ακροβασιών ούτε χώρος για «ανθρωπιστικές υπεκφυγές» εις βάρος των πολιτών. Είναι υποχρέωση του κράτους.
Διαφορετικά, απλώς μεταθέτουμε το πρόβλημα χρονικά, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο επανεμφάνισής του στο μέλλον.
Η κοινωνία θέλει ξεκάθαρες αποφάσεις.
Μηδενική ανοχή στην τρομοκρατία.
Μηδενική ανοχή σε όσους απειλούν την ασφάλεια της Κύπρου.
